با آبجی خانوم بزرگه داشتیم گپ می زدیم و میوه میخوردیم. من همین طور که دارم یک سیب خوشگل زرد لپ گلی را برای خودم پوست می گیرم، محو صحبت های آبجی خانوم بزرگه شدم که یه دفعه سوزش وحشتناکی را روی انگشت حس می کنم ولی همچنان نگاهم به آبجی خانومه. یک دفعه هر دومون هم زمان نگاهمون میفته به دست من؛ انگشت و کارد و سیب دارن توی خون غرق میشن و من اصلاً متوجه نیستم.

آبجی خانوم انگاری زخم شمشیر برداشتم، میپره هوا، جیغ و داد میکنه و ئنبال چسب و پنبه میگیرده.

- بابا آبجی خانوم چه خبره؟ مگه زخم شمشیره؟!!!!! یه خراش کوچیکه بابا جون.

ولی خب خداییش خیلی زخم عمیقیه، بی شدت می سوزه و خون میاد. هنوز هم بعد چند روز جای زخم خوب نشده.

آبجی خانوم میگه: یعنی من این قدر خوشگلم که تو این جور محو تماشای من شده بودی؟

و من با لبخند بهش میگم: یوسف ثانی!!

پاورقی: فکر کنم آبجی خانوم از فرداش منتظر دستمال قرمز هم هست. خدا آخر و عاقبت ما را با این خانواده ی خوشگل ختم به خیر کنه.

البته به ولباگ ها و سایت هاتون هم سر خواهم زد.

چقدر احساس مهم بودن بهم دست داد.

یه خواهش: این مدت حوصله ی هیچ انسان سمجی را ندارم. دوستان خارج از دنیای مجازی بی زحمت دست از این سر کچل ما بردارن، ممنون میشویم

مجازی ها سر جاشون بمونن پلیز.

امممم، اه یادم نمیاد. عجالتاً این شعر توک زبون ما زیادی می کنه سه چهار روزه. خدمت شما باشه تا بعد:

اهههه، شعره هم یادم رفت.

ماشالللا حافظه!!!

عاشق خودم.

این فصل کاری میکنه که روزی هزار بار به خودم غبطه بخورم. که چرا این قدر خوبم!!!

این فصل بهم انرژی میده. امید بودن، موندن و تونستن.

باقيش را مي خواين بدونين؟

برين وبلاگ هم خونه اي ببينين چه كرده اين فرشته!!!!!!

مامان:مثلاً چي؟!!

من:مثلاً ببين اين كفشه چقدر خوشگله مامان. چرا همش اين كفش هاي مردونه اين قدر خوشگلن؟ خب منم دوست دارم كفش مردونه بپوشم

مامان:باز شروع كرد!! فقط همين؟

من:نه بازم هست.

مامان:مثلاً؟!!

من:مثلاً چرا همه ي اسم هاي قشنگ مال مردهاست؟ مثلاً همين "رضا". ببين چه اسم خوشگليه.چرا نميشه اسم رضا را روي دخترا هم گذاشت؟ چرا مردها اسمشون را ميذارن فردوس و حشمت و اينا ولي ما زن ها نمي تونيم يه اسم خوشگل مردونه روي خودمون بذاريم؟!!! اصلآً چرا اسم من را نذاشتين رضا؟

مامان:دختر باز خل شديا!!! اسم خودت كه خيلي خوشگله. رضا هم اسم خيلي قشنگيه ولي خب مردونه است ديگه.

من:ديدي گفتم؟ هرچي اسم قشنگه مال مرداست. خوش به حال مردها كه مي تونن "رضا" باشن. كاش منم مرد بودم.

*حالا كه نمي تونم مرد باشم،‌مي خوام عاشق اسمت باشم. "رضا" قشنگ ترين اسم مردونه ايه كه تو عمرم شنيدم. يا رضا عاشقتم. ديشب بد جوري دلتنگت شده بودم. تنهايي تو اتاقم خوب باهات خلوت كردما. تو هم خوب اشك من را در آوردي از دلتنگياشكالي نداره. عوضش كلي دلم وا شد.

ديشبم بهت گفتم، موقع خواب. ديدي وقتي بهت شب بخير گفتم چه زودتر خوابم برد. ديگه از اين به بعد هميشه به تو شب به خير ميگم نه به ...

راستي، تولدت مبارك آقا رضا

--------------------------------

پاورقي: از دختر بودن خودم چندشم شد. شديم شبيه دستگاه هاي جوجه كشي!!!!...اينجا

فعلاْ ازم توقع نوشتن سفرنامه اون هم از نوع طنز را نداشته باشید!

داغون داغونم،‌بابا چقدر دردهاي اين روزهام را تو دلم بريزم و صدام در نياد.

به خدا اين دخترك شيطون و بازيگوش هميشه خنده روي ۱۸ ساله گاهي دلتنگي هايي هم داره. دردهايي كه حتي نمي تونه به زبون بياره.

شايد همون شعر قبلي كه نوشتم:

سكوتم از رضايت نيست         دلم اهل .....

شايد هم قسمت تلخي از اون سفرنامه كه مي خوام بعد ها بنويسمش: آخراي سفرنامه-من و مادر خانومي-دروازه شيراز-مطب دكتر و بعد هم:

من و آقاجون-داروخانه-۳۲۰ عدد قرص رنگ و وارنگ براي معده ي يه دخترك لاغر و نحيف ۱۸ ساله

شايد هم ....

پاورقي: بدترين درد اينه كه ندوني چه مرگته!

پاورقي۲: شايدم همه يه جورايي برام تكراري شدن. خسته كننده،‌كسل كننده

نتيجه ي عصراي باروني و غروب هاي دلگير پاييز همينه ديگه.

سفر ۴ روزه ي من به اصفهان به سر رسيد و من برگشتم.

سفر بدي نبود. هرچي باشه بعد از ۱۰ ماه رفتم به شهري كه قبلاً ماهي يكي دو بار ميرفتم. از اسفند پارسال تا حالا نرفته بودم اصفهان.

جاي زيادي نرفتم، ولي كولاكش روي سي و سه پل بود. داشتم ديوانه ميشدم. خيلي جاي زيبائيه اين زاينده رود.

از اواسط سفرم بود كه تصميم گرفتم يه سفرنامه ي كوچولو بنويسم از سفرم به اصفهان و دانسته هام از اين شهر،‌تا شماهايي هم كه دلتون هواي قدم زدن كنار رودخونه ي روياييه اصفهان را كرده فيضي ببريد.

پس طي دو سه پست سعي مي كنم اين سفرنامه را پياده كنم.

اسمش را هم گذاشتم: در جستجوي Gal gal !!

با من و سفرنامه ام همراه باشيد.

واي ولي محشره.

خيلي كيف داره وقتي داري تو يوتيوب گشت ميزني يه دفعه كليپ ملودي كه هر روز تمرين مي كني را ميبيني. اونم با اجراي كي؟ جان ويليامز

ديگه من كه داشتم پاي سيستمم خل ميشدم.

دلم ميخواست الآن گيتارم اينجا بود با جان باهم ديگه همنوازيميكرديم.

الآن ديگه خداييش اين قدر يك ساله دارم اين آهنگ را تمرين مي كنم كه از خود جان هم بهتر ميزنم.(اعتماد به نفس در حد علي دايي)

ولي خب عذاب وجدان گرفتم. طفلي عمو هوشنگ ديگه آخراش داشت از دست من سر گيجه ميگرفت.

از همینجا باز هم از تلاش هایبی شاعبه ی(درسته؟) ایشان جهت عاقل کردن بنده تشکر به عمل می آوردم (به اضافه ی چاشنی های خاص)

آها، اين قدر ذوق زده شدم كه يادم رفت لينك كليپ را بهتون بدم.:

كليپ

بريد كيف عالم را ببريد. وسطاي آهنگ به اين فكر كنيد كه الآن من دارم جاي جان اين آهنگ را ميزنم. اون موقع است كه ديگه بهونه نمي گيريد كه چرا من لينك يكي از كارهام را براتون نمي زارم. ببينيد من چقدر دست و دل بازم

 ۱ساعت و نیم بعد نوشت: این مردهای چاق همیشه برام دوست داشتنی هستند. از بچگی این حس را داشتم. از زن های چاق متنفر بودم ولی عاشق مردهای تپلی بودم. تازه اگه یک کمی هم نوک زبونی حرف بزنند که دیگه هیچی.محشر میشن.خلاصه که خیلی دوست داشتنی هستن این عناصر ذکور تپل

توضیح:امروز یک دوست تازه (همکار تازه) پیدا کردم. بامزه است. خیلی خیلی بامزه است. تپله و نوک زبونی حرف می زنه. خیلی مرد جالبیه. قراره بند پ من بشه برای استخدام توی ....بسه بسه . فوضولی تعطیل. حالا من ذوق کردم و اومدم همه چیزو اونجا لو میدم. شما دیگه چرا همه چیزو می خونین.؟

دیگه از ذوق خل شدم دیگه. فقط تو را خدا دعا کنید بتونه برام یه کاری بکنه. این قده از تخصص های بی نظیر مندر زمینه ی کامپیوتر و اینا خوشش اومده بود می خواست همین الآن(ظهر پنج شنبه) منو ببره استخدام کنه. حالا قرار شد تا هفته دیگه خبرم کنه. دعا کنید فقط همه چیز درست بشه. آخ که چقدر خوب وشد.

آّها راستی گفتم تخصص های بی نظیر من در زمینه ی کامپیوتر- یاد بلاهایی که ۲ساعت پیش سر عمو هوشنگ طفلک در آوردم برای دانلود یه کلیپ افتادم.گفتم که: تخصص های من بی نظیرن

پاورقی: امیر خان این مطلبهای بین انیمیشن ها را هم برای شما نوشتما.